عشقت انـــــــــدر دلِ ویرانه ما منزل کرد        آشنا آمــــد و بیگانـــــــــه مرا زین دل کرد

لبِ چـــــون غنچه گل  بازکن و فاش بگو         سرّ آن نقطه که کـار من و دل مشکل کرد

یــــاد روى تو  غم هر دو جهان از دل برد         صبح امّیـــــد  همه ظلمت شب باطل کرد

جان من  گر تو مرا حاصلى از عمر عزیز          ثمر عمر جـز این نیست که دل حاصل کرد

آشنا گــر تویى  از جور رقیبم غم نیست         روى نیکـــــــوى تو هر غم ز دلم  زایل کرد

نــــرود از سر کوى تو چو «هندى» هرگز           آن مسافر که در این وادى جان منزل کرد